یک دفعه  مثل یه  اهو تو صحراهها رمیدی  بس که چشم  توقشنگ بود  گله  گرگو ندیدی

دل  نبود  توی دلم  توروگرگها نبینن اونا با  دندون  تیز به  کمینت  نشینن

 الهی من  فدای  تو چکار  کنم برای  تو اگه  تو این  بیابونا خاری  بره به پای  تو

یک دفعه  مثل یه پرنده  قفس  عشقوشکستی  پرزدی  تو اسمونها رفتی  اون  دورها  نشستی

دل  نبود  توی  دلم  گم نشی تو  کوچه باغها غروبا  که تاریکه نریزن سرت کلاغها

نخوره  سنگی به بالت پرت  نشه فکر  و خیالت

من  تموم  قصه  هام  قصه  توست  اگه  غمگین  اون از غصه  توست

یک  دفعه  مثل یه گل  رفتی  تودست  خزون سیل بارون  تگرگ میومد از  اسمون

بردمت  تو  گلخونه  که نریزه روت .که یه وقت خیس  نشه یخ  کنه  بال  وپرت

نشکنی زیر تگرگ نریزه  از  تو یه برگ

من  تموم  قصه  هام  غصه توست  اگه  غمگینه  اون  ازغصه  توست

یه دفعه  مثل یه شمع  داشتی  خاموش میشدی  اگه  پروانه  نبود  تو فراموش میشدی اره پروانه شدم تا پرام  سوخته شه .

که اتش  دل  تو  به دلم  دوخته شه که بسوزه  پروبالم که راحت بشه  خیالم

دارم از  تو  مینویسم  تو  که غم  داره نگات .اگه دوست داشتی بگو  تا بازم بگم برات .

اینقدر  میگم تا  خسته شم با عشق تو شکسته شم

من تموم قصه  هام  قصه توست

ارزومه که یک لحظه رو به روی من بایستی

اخه قلبم نگرونه  توی شهری که  تونیستی

تو  خیال کن ادمای همه  دنیا توی  شهره

بی تو اما دل من با  همه  قهره

توی  شهری که تونیستی همه جا رو غم  گرفته

هرکجا رفتی  صدام  کن عزیزم  دلم  گرفته

شدم اون غریبه ای که تو نباشی نمی یرزه

دارم  ازنفس می یوفتم مثل  یک گیاه  هرزه

دلمان خوش  است که  مینویسم ودیگران می خوانند وعده ای

میگویند.اه چه زیبا وبعضی اشک می ریزند وبعضی می خندند

دلمان خوش  است به لذت های کوتاه به دروغ هایی که از

راست بودن قشنگتر  است به اینکه کسی برایمان دل بسوزاند

یا کسی  عاشقمان شود با شاخه گلی  دل می بندیم وبا

جمله ای دل می کنیم

دلمان خوش  می شود به براوردن خواهش وچشیدن لذتی

و وقتی چیزی مطابق میل نبود چقدر  راحت لگد میزنیم

وچه ساده  می شکنیم...

نگاهی نکنم

که دل کسی بلرزد...

راهی  نروم

که بیراه باشد...

خطی ننویسم

که ازاردهد کسی را.

یادم باشد که

روز وروزگار خوش است وخوب.

همه چیز رو به راه است  وخوب.

تنها...تنها...دل مانیست...

يك  عشق عروج است  و رسيدن به  كمال

يك  عشق غوغاي درون است و تمناي  وصال

يك عشق سكوت است و سخن گفتن چشم

يك عشق  خيال است وخيال است وخيال

يك عشق  خيال  است و.....

باران بی وفاای باران تو دیگر چرا بی وفا شده ای؟... و باز دلتنگ تو هستم ای باران بی وفا...ای باران مدتی است که دیگر بر این تن خسته ام نمیباری ، و هوای ما را نداری ...ای تنها سر پناه من در لحظه های تنهایی هایم تو دیگر چرا بی وفا شده ای؟چرا دیگر با باریدنت مرا آرام نمیکنی .... مدتی است که دیگر در کوچه های دلتنگی قدم نمیزنم و در کنج اتاق تنها به آسمان نگاه می اندازم تا ابری شود ....

اما آسمان مدتی است که آرام آرام است....و باز به انتظار تو نشسته ام ای باران بی وفا....ای تنها سر پناه من در لحظه های دلتنگی ببار که من نیز بغض غریبی در گلویم نشسته است و دلم میخواهد همراه با تو ببارم...

و باز ببار ای تنها سر پناه من در کوچه های دلتنگی...ببار که دلم برای صدایت ، راه رفتن در زیر قطره های پر محبتت تنگ شده است...ببار که من جز تو هیچ سرپناهی را ندارم که در زیر آن به این سرنوشت بی مروت بیندیشم....و باز مدتی است که دیگر نمیباری ، تو دیگر چرا بی وفا شده ای؟ای باران ببار و با قطره های پر از مهرت بر این تن خسته و پر از گرد و غبار بی محبتی ها جانی تازه ببخش....

یک عالمه درد دل و دلتنگی در دلم دارم ، و باز ببار تا در زیر قطره هایت درد دل هایم را به تو بگویم....

ای باران تو یکی بیا و بی وفا نباش و لااقل هوای ما یکی را داشته باش...

_{آن دم که باران می بارید و قطره های آن بر روی گونه ام مینشست تو را یافتم!
تو همان قطره بارانی بودی که بر روی چشمانم نشستی ، قطره ای پر از محبت و عشق!
آن لحظه احساس کردم آن قطره ، قطره اشکم است که از چشمانم سرازیر شده !
اما آن یک قطره باران بود ، قطره بارانی که مرا عاشق کرد....
از آن لحظه هر زمان باران می بارید به زیر باران میرفتم بدون هیچ چتر و سرپناهی ...
باران می بارید و من خیس خیس در زیر قطره هایش می نشستم تا دوباره تو را احساس کنم....
یک لحظه بغض گلویم را گرفت و قطره های اشک از چشمان سرازیر شد ....
قطره های اشکی که بوی باران میداد !
گویا یکی از آن قطره های اشک ، همان قطره باران بود که در چشمانم نشسته بود!
احساس کردم چشمانم عاشق شده اند ، عاشق باران و لحظه های بارانی...
حس غریبی بود .....}

_{حسی که میگفت این قطره های اشک فرشته ایست که از آسمان بر گونه های من میریزد....
یک لحظه چشمانم را به آسمان دوختم ، در میان شاخه های درختی که در زیر آن ایستاده بودم تو نشسته بودی و چشمان خیست را به من دوخته بودی...
تو بودی که اشک میریختی و قطره های اشکت همراه با باران بر گونه های من میریخت....
آری آن قطره از اشکهای تو بود نه از قطره های باران!
آن زمان بود که عاشق باران شدم ، عاشق تو و لحظه های بارانی ....}

هركي اومد تو زندگيم مي بردمش تا اسمون

امروز مي شد رفيق راه فرداواسم بلايه جون

نميشه  قلب  عاشق و به دست  هركسي  سپرد

نميدونم بد  مي ياورد يا  چوب  سادگي شو خورد

                                                                 هرچي كه به سرم  اومد تقصير هيچ  كسي  نبود

                                                              هرچي  كه بود  پاي خودم ،تو قصه هام كسي  نبود

هيچكسي  عاشقم  نشد هيشكي سراغم نيومد

جواب  كارخودمه،هرچي  بلا سرم  اومد

                                                               تقصير هيچ كسي  نبود،هرچي كه بود به پاي من

                                                              فقط  تو بعد از اين  نيا، ميون  لحظه  هاي من

                                 رفاقتت  مال  خودت،منت نزار روي سرم

                                          اين قصه  ها  تموم شده ،ديگه  نيا  دور و برم  

                تو اين شبهاي خط خطي .ستاره هاي  پاپتي

گم شدن نيست  تور راه                              فانوسك رفاقتي

به هركي ميخواي  دل بدي                        دل ميكنه به راحتي

دنيا چه الوده شده                                  به سم بي صداقتي

پاهاي  عشق وعاشقي                          تاول زده بگي  نگي

انگار  تموم زندگي                                گرفته بوي  كهنگي

بايد با  دنيا كاري كرد                             بيشتر ازاينها  نشه بد

به پاي عشق  و عاشقي                       مرحم دلدادگي  زد

بايد  دوباره  تازه شد                            توي  هواي  رابطه

بايد  دوباره  خط  كشيد                           رو هرچي رسم  غلطه

بس كه هي  اسمتو بردم بس كه از  فكر تو مردم بس كه  گفتم كه خدايا خودمو من به  تو سپردم

صبح تا شب  اين  شده  كارم جزتو هيچ  كاري ندارنم همه ارزوم  همينه كه  تو  دنيا تورو دارم

هرچي دارم  من از  تو دارم  تو  همه  دار و ندارم ديگه  جوري  شده امروز كه  تورو شعرميارم

میشکنه بغض صدام .دیگه غیر از یک دونه پنجره چیزی  نمیخوام .پشت  این پنجره میشینم  اواز  میخونم

منتظر واسه رسیدنت تو بارون  میخونم .زیر بارون انتظارت رنگ تازه ای داره .منم عاشق  ترم انگار  وقتی

 بارون می باره .

بعضی  وقتها  که میای سر روی شونم  مي ذاری .تموم غصه هارو از  دل  من بر  میداری.اما  این  فقط یک 

خوابه خواب پشت  پنجره .وقت  بیداری بازم  غم میشینه تو  حنجره

نوبتیه تو صف باید بایستیم .بازار عـــــــشقو عاشقی شلوغه

ولا عشق دروغ  نیست از جوونها بپرسین

اگرباورندارین  از اونابپرسین

نگوپیر شدم من دیگه سیر شدم من             به عشق شورومستی

بدو ای  عزیزم مثل قهرمانا عشقو بگیردودستی

بیا عاشقی  کن این  دو سه روز  هستی

                                     اگر این  چنینی از غم  و غصه رستی

میخوام که ترکت  کنم  نمیشه دوست دارم من عزیزهمیشه

                                                        گرقته عشق  تو تار وپودم

نمیدونم اخرش  چی میشه؟

سلام عاشق سلام  عشقه                      کلام عاشق کلام عشقه

تنها یک  لحظه بود که روی  پل دوستی قرارگرفتیم

                      درس  خواندیم .شیطنت کردیم .عاشق شدیم....

وسپس هریک با  کوله باری از  ارزو و خاطره...

                                                            در ابری محوشدیم

دیگر حتی به  ما  اجازه نخواهند داد

                                                          که طول  پل را بپیماییم

بخاطر تو نيست كه با تو مي‌مانم، بخاطر عشق است. بخاطر گرماي خورشيدي كه در قلبت داري. بخاطر نگاهي كه هر روز صبح مثل يك قبله مرا ستايش مي‌كند. بخاطر اينكه آسايش من براي تو از هر چيزي مهمتر است.

اينهايي كه مي‌گويم حرف كمي نيستند؛ اينهايي كه مي‌گويم فقط كلمه نيستند. اينها اوج احساس يك مرد است كه تو همه را به من هديه كردي.
من بخاطر تو نمانده‌ام، به احترام قلبي كه دوستت دارم را زمزمه كرد، مانده‌ام. هرچند كه تو در نظر من يك انسان معمولي هستي اما من بخاطر لبهايي كه مرا فرشته مي‌خوانَد و بخاطر دستهايي كه در سرماي زمستان وجودم را گرما مي‌بخشد مي‌مانم.

دوست داشتن حرف كمي نيست كه بتوانم ساده از آن بگذرم. اگرچه اين روزها اين واژه مقدس بازيچه زبان مردم شده است اما هنوز هم براي من ارزشمند و ناب است. من بخاطر تقدس اين واژه با تو مي‌مانم... دوست داشتن حرف كمي نيست

                                                                                 اما تو هرگز نخواهی خوانــــــــــــــــد

                                        اتش عشـــــــــق در چشمانم غوطه میزنــــــــد

ولـــــی  توهرگز نخواهی دید             نه تو هرگز نخواهی دیــــــــــــد

و من با این همه اندوه از کنارت خواهم گدشت وباز  تودرک نخواهی کـــــــــرد

                                  انگاه که در می یابی

                                                               چشمانی که در حال عبور است

پاره ای ازوجود         تورا

                                           نیز

                                                             باخود خواهدبرد

گفت .منم برای خودم رویایی داشتم

حرفی نداشتم بزنم .اخه دوسش داشتم.

انو با رویاهاش گذاشتم

دیشب تا صبح بیداربودم .اخه دوستش  داشتم.

فکرکردم یه نفر بایداز عشق گذشتگی  کنه.

به خاطرش ازعشقش گذشتم.

خدایا(تو خوب میدونی  سخاوتمندتر از ان هستم که دل داده ام  را باز بستانم...ومن میترسم از روزی که نیمه های شب صدای  هق هق  فرو خورده اش  را از پشت پنجره ام بشنوم...)

واما عشق .من تنها جرعه ای نوشیدمت وهنوز مستم وای اگه نوشی بود وسرمستم چنین...تومستم کن به بوسه ای ...من از جامت تنها به جرعه ای کفایتم...

اخر بهش گفتم دوسش دارم...

اما سپردمش دست خدا و رویاهاش...

وزیر لب برای  خودم  زمزمه کردم

گرهمسفر عشق شدی مردسفر باش                              هم منتظرحادثه هم فکر خطر باش

تورا در دل

دل را موقع تپیدن

و تپیدن رابه خاطر تو دوست  دارم

من غم را درسکوت

سکوت رادرشب

شب  را در بستر

وبستر را برای  اندیشیدن به خاطر تو دوست دارم

من بهاررابه خاطر شکوفه هایش

زندگی رابه خاطر زیبایی اش

وزیبایی رابه خاطر تو دوست  دارم

            من دنیارا به خاطر خدایش خدایی که تو را خلق کرد دوست  دارم

کاش می شد قلب ها آباد بود!
کینه و غمها به دست باد بود!

کاش می شد دل فراموشی نداشت!
نم نم باران هم آغوشی نداشت!

کاش می شد کاش های زندگی!
گم شوند پشت نقاب بندگی!

کاش می شد کاش ها مهمان شوند!
در میان غصه ها پنهان شوند!

کاش می شد آسمان غم گین نبود!
رد پای قهر و کین رنگین نبود!

کاش می شد روی خط زندگی!
با تو باشم تا نهایت سادگی!

خسته شدم از این زمونه اخه اینم  شد رسم  زندگی  دوست  دارم بال  داشتم میپریدم میرفتم  میرفتم

جای که هیچکس  جز  خدای  خودم نباشه  دوست د ارم  بگم  خدا چرا ؟چرا  این زمونه  اینجوریه

هر کسی  به  فکر  خودشه همه میخوان رقیب  هم باشن دلها با هم  نیست  هیچکس خوب  دیگریرو

نیمخواد همه به  فکر  خودشونن ای خدا  چرا ؟

دلم  میخواد داد بزنم  کسی  بهم  نگه صدات بیار پایین میخوام گریه کنم  کسی  اشکهامو  نبینه

میخوام  از  دست  این زمونه گله  کنم  همش  شده  تکراری  دلم  میخواد سرمو بزارم  خوابم ببره خیلی

خستم  میخوام  بخوابم  یک  خواب  طولانی  نه نمیخوام بمیرم  میخوام فقط بخوابم  یک  خواب با

ارامش کسی بیدارم  نکنه  ولی بیدار بشم  گفتم  نمیخوام بمیرم  اخه این  دل  لعنتیه  من  هنوز میگه

رسم زمونه اینجوری  نمیمونه امیداورم  دلم بهم  دروغ نگه....

گفتم دوستت دارم، گفتی خوب که چی!، گفتم عاشقتم، گفتی آدم زیاده! گفتم معتاد نگاهتم، گفتی نگات خماره! گفتم دارم از عشقت میمیرم، گفتی یکی از مزاحم هام کم میشه!
بعد از اون روز با خودم عهد کردم که دیگه عاشق نشم، دیگه چشمهای کسی رو نگاه نکنم، دیگه باور نکنم... .
به خودم گفتم تو میتونی عاشق خیلی چیزا باشی: عاشق نوشتن، عاشق خوندن، عاشق شعر، عاشق مرغای عشقم که کنارم نشستن و دارن نگام میکنن، عاشق طبیعت، گل و حتی خار و بیشتر از همه خدا...
ولی دیگه عشق....نه !!

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
من می شناختم او را
نام تو را همیشه به لب داشت
حتی
در حال احتضار
آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان
آن مرد بی قرار

به نام آنکه دوستی را آفريد؛ عشق را؛ رنگ را....
به نام آنکه کلمه را آفريد
و کلمه چه بزرگ بود در کلام او؛ و چه کوچک شد آن زمان که می خواستم از او بگويم
که هر چه بود پيش از هر کلامی خودش گفته بود
بايد اين واژه های کوچک را شست
همه می پرسند که چرا اين مدت ننوشته ام اما تو که می دانی؛ من از وقتی ايمان اوردم که تو نوشته هايم را می خوانی؛ تصميم گرفتم بنويسم.
از وقتی اولين نامه را نوشتم و تو آن را خواندی و جوابم را دادی؛ نا مه ای کـه نمی دانستم مفهومش چيست. نامه ای که که معنايش را تنها در چشمان تو می يافتم.
من هيچگاه بيش از سه جمله اول اين نامه چيزی ننوشتم: هيچ باور نداشتن؛ منتظر چيزی نبودن؛ اميد داشتن به آن که روزی اتفاقی بيفتد.
کلمه ها از زندگی ما عقب هستند.
تو هميشه از آنچه من انتظار داشتم جلوتر بودی و هستی.
تو هميشه غير منتظره بودی و هستی.

مي‌دانم دوست داشتن چه حسي است. پيشترها وقتي آن را تجربه كرده بودم مي‌ديدم كه چه شعله‌اي از قلبم زبانه مي‌كشيد. وقتي كه نغمه عشق را سر دادم و آن اسب سركش از كنارم گذشت و رفت، فهميدم كه تنهايي چه حسي است. من ماهها و سالها با تنهايي خو كرده بودم. اكنون نمي‌خواهم خودم هم بذر تنهايي و بي وفايي بكارم.
بخاطر تو نيست كه با تو مي‌مانم، بخاطر عشق است. بخاطر گرماي خورشيدي كه در قلبت داري. بخاطر نگاهي كه هر روز صبح مثل يك قبله مرا ستايش مي‌كند. بخاطر اينكه آسايش من براي تو از هر چيزي مهمتر است.
اينهايي كه مي‌گويم حرف كمي نيستند؛ اينهايي كه مي‌گويم فقط كلمه نيستند. اينها اوج احساس يك مرد است كه تو همه را به من هديه كردي.
من بخاطر تو نمانده‌ام، به احترام قلبي كه دوستت دارم را زمزمه كرد، مانده‌ام. هرچند كه تو در نظر من يك انسان معمولي هستي اما من بخاطر لبهايي كه مرا فرشته مي‌خوانَد و بخاطر دستهايي كه در سرماي زمستان وجودم را گرما مي‌بخشد مي‌مانم.
دوست داشتن حرف كمي نيست كه بتوانم ساده از آن بگذرم. اگرچه اين روزها اين واژه مقدس بازيچه زبان مردم شده است اما هنوز هم براي من ارزشمند و ناب است. من بخاطر تقدس اين واژه با تو مي‌مانم... دوست داشتن حرف كمي نيست

وقتي نگاه ميکردم از گل به خار رسيدم
با خود گفتم پروردگارا
چه فلسفه ايست در اين همسايگي
و چه حکمتيست در اين بيگانگي

با يه مشت خاطره هاي خوب و بد
مگه ميشه تا ابد زندگي کرد
همه جا اشکم سرا زيره و دل
از زندگي سيره و انگار اين روزا
دل داره ميميره و ميره پي کارش

صدات مونده نميره از تو گوشم
نگات مونده که برده عقل و هوشم
خودت نيستي ولي يادت باهامه
رفيق گريه ها و غصه هامه

همه جا اشکم سرا زيره و دل
از زندگي سيره و انگار اين روزا
دل داره ميميره و ميره پي کارش

تو که رفتي ولي عطرت نميره
خودت نيستي دلت اينجا اسيره
اگه رفتي ولي عشقت که مونده
همين عشقت دل مارو سوزونده

من براي مرگ خود يک بهانه ميخواهم
يک بهانه پوچ عاشقانه ميخواهم
از غمي که ميداني با تو بودنم مرگ است
بي تو بودنم هرگز
گر بهانه اين باشد من بهانه ميگيرم
عاشقانه ميميرم ...

^{یادته  نوشته بودم تو تموم نامه هام                              خوش به  حال بند اون کیفی  که روی شونته}

 

^{حالا من دارم میرم با غصه ها یک جای دور                     اما یادگاریام  همیشه توی خونته}

 

^{یعنی  میشه به من بگی از این به بعد مال توام؟           چرا برم پیش اونا حالا که من مال توام}

 

^{یعنی میشه غرورتو اب بشه بریزه مث برف؟                  اینا همه بستگی داره فقط به گفتن یک حرف}

 

^{خیلی بده ادم دلویک روزی به هیچکسی نده               وقتی  که داد دعا کنه که اونم یک روزی پس نده}

 

^{یعنی میشه پرکنیم از خاطره ها حافظه رو؟                 با همدیگه ابش کنیم اون شمعدونی قرمزرو}

 

^{یعنی میشه که دستامون باهم یک رشته شه؟           هر یکی برای اونیکی درست مثه فرشته شه}

 

^{یعنی میشه که پیش هم برای هم تب بکنیم؟              ازغم زرد اون تب رزامونو شب بکنیم}

 

^{یعنی میشه باهم واسه خوشبختی زحمت بکشیم؟          یه خواب راحت بکنیم یه اه راحت بکشیم}

 

^{یعنی میشه بازم بگی دیونتم من دیونت؟                    دوباره عاشقم بشه اون دل مثل رودخونت}

 

^{یعنی میشه همین بشه نه کمتر از این نه زیاد؟               وقتی میگم یادت بیاد تو همشو یادت بیاد}

 

^{یعنی میشه باهم باشیم منوخدامون و خودت؟               درست مثه تولدم  درست مثه تولدت}

 

^{یعنی میشه عاشقی لطفش مث نوبرش باشه؟          نه اینکه مثل همه چی خوباش فقط سرش باشه}

 

^{یعنی میشه که جای من فقط روی چشات باشه؟          تکیه  کلام تو بازم من میمیرم برات باشه}

 

^{یعنی میشه عاشقی رو رنگش  کنیم با سادگی؟            بدون درد و دردسر بریم سراغ زندگی}

 

^{یعنی میشه فقط یک بارخدا به ما نگاه کنه؟                  میگی نمیشه؟ولی  من همش میگم خدا کنه}

 

^{یعنی میشه تو دفترش یه لحظه اسم ما باشه؟             یه چیزی بشکنه فقط.اونم طلسم ما باشه}

 

شبی از  پشت یک  تنهایی نمناک  وبارانی

تو را با  لهجه  گلهای  نیلوفر صدا  کردم

تمام شب برای با طروات ماندن با غ  قشنگ  ارزوهایت دعا  کردم

پس  از  یک  جستجوی  نقره ای در  کوچه  های  آبی  احساس

تورا از  بین گلهایی که  در تنهاییم رویید

با حسرت  جدا  کردم

درددل با  دل. چرا  دنیا پراز  حادثه های وارونست ؟عاشق  کسی  میشی  که عاشقی  نمیدونه.

من به دنبال تو  و تو به  دنبال کسی  دیگه .هیچکدوم از  ما  دوتابه اون یکی راست نمیگه.

من واسه چشمهای  نازنین تو یک  دیونم .من دوستت دارم ولی عشقتو  نمیدونم.حالا که  میخوای بری

بزار یک بار دیگه نگاهت کنم  چون میخوام  این  دلمو ساکت کنم. یگ  چیزی فقط بزار روز  تولدت هدیمو بیارم بدم دست خودت .

ادما فکر  میکنن شاعرا  خیلی  غم د ارن کاشکی فقط این بود  اونا خیلی کسارو  کم د ارن  عاشق

 کسی  میشن که عاشقاش  فراونه .بین انتخاب عشق ابریه  که  حیرونه .اونی  که دوست داری  چرا  تورودوست نداره؟

شایدم دوستت  داره  ولی به روش  نمیاره...

سالها  میگزرد و من ازپنجره بیداری کوچه یاد تو را  می نگرم و می پویم وچنان ارامم که  کسی  فکر  نکند زیرخاکستر ارامش من چه  هیاهوی  هست.....

عاشقی هم  دردی  است....

ومن از  لحظه دیدار تو میدانستم که به  این  درد شبی خواهم مرد.......

سلام یار قدیمی دل:

    تلخی جدایی های موقت از تو آنچنان دردآور است که دل هوس مردن می کند. ولی همیشه به دلم نهیب می زنم برای مردن هم باید باشی. بی تو حتی مردن هم خنده دار می شود. دلم مثل همیشه هوایی ست. سراغ تو را از خاطرات خوب و دوست داشتنی روزهای قشنگ گذشته می گیرد. ولی سر آخر حرفش جز  این نیست که آن روز ها هر چقدر که زیبا و غیر قابل تکرار باشند خامی و ناپختگی را با خودشان داشتند ولی امروز...

    حالا با اطمینان بی نظیری صحبت از عشقی می کنم که هرگز تا به این حد برایم مقدس و پرشکوه نبوده است. آن وقت ها تردید هایی بود. تردید رفتن و نماندن, دوست نداشتن, هوس, ترس از آینده....و حالا ماندیم و دوست داشتیم و هوس را از بین بردیم و آینده خوب یا بد به جز در کنار هم بودن نیست...

    چه بخواهیم و چه نخواهیم از عشق زاده شدیم و با عشق می میریم. قلبمان گواه پیروزی عشق است. سلول های تنمان بوی عشق دارند و در خونمان تنها عشق عامل بقایمان است.یادمان باشد که در نهایت سختی ها پشت به پشت هم ایستاده ایم و جز عشق هیچ کس و هچ چیز نداریم.

    صادقانه یادمان باشد عشق آشنایمان کرد و عشق هم باید جدایمان کند. دستمان رو شد. دلمان دستمان را رو کرد. چشمان را باز کردیم در ته آن جز صفا و صداقت و یکرنگی و عشق چیزی برای هم نداشتیم.

     از خودمان نترسیم و از گفتن هم . عاشق باشیم نه معشوق...دوست بداریم و نه دوست داشتن را انتظار بکشیم. عشق را محفوظ بداریم و برایش به اندازه خوشبختیمان ارزش قائل شویم و قدرتی را که از هم داریم را همچنان حفظش کنیم. قدرتی که زندگیمان را با تمام تلخی ها شیرین می کند.

     باور کن تا تو نخواهی شقاوت سنگ سکوت شیشه را نخواهد شکست.

قلبم سنگين است. ديگر نمي‌خواهم کوله بار خاطراتت را به دوش بکشم. نمي‌خواهم شب و روز به انتظار روز عذاب تو بنشينم. تصميم دارم تو را با تمام خوبيها و بديهايت فراموش کنم. خاطراتت را به خاک بسپارم تا همه باور کنند تو براي من مرده‌اي.
اين روزها شنيده‌ام کسي قلبت را شکسته است. مي‌دانم بخاطر قلب شکسته خودت از من حلاليت خواستي. مي‌دانم تصميم داري به سوي سرنوشت خود بروي و دستي را که از من دريغ کردي در دست ليلاي ديگري بگذاري.
ديگر برو. به سلامت مسافر. پشت سرت نه اشکي هست و نه آهي. اينجا کسي دلش براي تو تنگ نمي‌شود. حيف از روزهاي خوش جوانيم که به دست تو سپرده بودم. قبول دارم که دستهاي پاييزي تو لايق جوانه‌هاي بهاري قلبم نبود.
نمي‌خواهم با يادآوري تو و خاطراتت لحظه‌هايم را خراب کنم؛ زندگيم را در اين حالتي که هست دوست دارم... مخصوصاً در کنار دوست عزيزي که براي تاريکيهايم چراغ آورد و زخمهاي به جا مانده از خنجر تو را التيام بخشيد. خاطرات خوب و بد تو را براي هميشه به خاک مي‌سپارم و تو را به خدا...!
خداحافظ مسافر...

تا حالا فکر کردی عشق یعنی چی؟ عشق یعنی اینکه یکی بهت بگه از رنگ لباست خوشش میاد و تو هم از اون به بعد همیشه همون رنگو بپوشی! تا حالا دلتنگ کسی شدی؟ اصلا میدونید دلتنگی چیه؟ اونهم از بدترین نوعش؟ بزرگترین دلتنگی اینه که بدونی اون کسی که دوسش داری هیچ وقت مال تو نمیشه. اینکه بدونی یه روزی از کسی که دوسش داری باید جداشی حالا چه بخوای چه نخوای. تا حالا فکر کردی خوشبختی یعنی چی؟ خوشبختی یعنی اینکه یکی یه گوشه دنیا باشه که دوست داشته باشه یکی باشه که پناه خستگی هات باشه یکی باشه که نگاهش وجودتو گرم کنه تا حالا فکر کردی آرامش یعنی چه؟ آرامش یعنی اینکه همیشه ته دلت مطمئن باشی که توی سینهء کسی که دوسش داری یه خونه گرم داری تا حالا فکر کردی زندگی یعنی چی؟ زندگی یعنی اینکه همه عمرت تلاش کنی و جون بکنی برای بدست آوردن اونچیزی که بهش ایمان داری زندگی یعنی اینکه خودتو دوست داشته باشی برای اینکه توی دلت عشق اون هست. تا حالا فکر کردی هدف یعنی چی؟ هدف یعنی صبح که از خواب پا میشی بدونی اون روز باید چیکار کنی؛ بدونی اون روز باید از کدوم مسیر رد شی تا یه تلفن کارتی داشته باشه! تا حالا فکر کردی انگیزه چیه؟ انگیزه اونه که وقتی میخوای بری سر قرار صد بار بری جلوی آینه و لباستو چک کنی !!! تا حالا فکر کردی که قسمت یعنی چی؟ قسمت یعنی اینکه بشینی دست روی دست بزاری و هر طرف باد اومد تو هم بری قسمت یعنی اینکه همه تنبلی ها و بی عرضگی ها رو بندازی گردن روزگار یعنی بشینی؛ مثل بدبختها به از دست دادن محبوبت راضی بشی. به سرنوشت چی؟ به اون فکر کردی؟ سرنوشت دیگه اونی نیست که از سرت نوشته. سرنوشت یعنی اینکه یه روز جلوی چشات رفیقت و تنها رفیقت تنهات بزاره و بگه «این بازی روزگاره ...» حالا به خودت فکر کن! خودتو تا حالا معنی کردی؟ و انسان یعنی همیشه انتظار ... انتظار ... انتظار ....

                دیگه عاشق شدن ناز کشیدن فایده نداره  دیگه دنبال آهو دویدن فایده نداره نداره
                چرا این در و اون در میزنی ای دل غافل دیگه دل بستن و دل بریدن فایده نداره         

 وقتی ای دل به گیسوی پریشون می رسی خودتو نگه دار
                        

 وقتی ای دل به چشمون غزل خون می رسی خودتو نگه داره

  ای دل دیگه بال و پر نداری داری پیر میشی و خبر نداری

   دیگه عاشق شدن ناز کشیدن فایده نداره نداره
 
                                   دیگه دنبال آهو دویدن فایده نداره نداره

من همونم كه يه روز مي خواستم دريا بشم مي خواستم بزرگترين درياي دنيا بشم
آرزو داشتم برم تا به دريا برسم شبو آتيش بزنم تا به فردا برسم اولش چشمه بودم زير آسمون پير

اما از بخت سيام راهم افتاد به كوير چشم من به اونجا بود پشت اون كوه بلند اما دست سرنوشت سر رام يه چاله کند توي چاله افتادم خاك منو زندونی كرد آسمونم نباريد اونم سرگرونی كرد حالا يه مرداب شدم يه اسير نيمه جون يه طرف ميرم تو خاك يه طرف به آسمون

خورشيد از اون بالاها زمينم از اين پايين هی بخارم مي كنن زندگيم شده همين با چشام مردنمو دارم اينجا می بينم سرنوشتم همينه من اسير زمينم هيچی باقی نيست ازم لحظه های آخره خاك تشنه همينم داره همراش می بره خشك ميشم تموم ميشم فردا كه خورشيد مياد شن جامو پر می كنه كه مياره دست باد.

يادته يه روز بهم گفتي هر وقت خواستي گريه کني برو زير بارون که نکنه نامردي اشکتو ببينه و بهت بخنده.
گفتم اگه بارون نيومد چي؟
گفتي اگه چشماي قشنگ تو بباره آسمون گريش مي گيره.
گفتم يه خواهش دارم وقتي آسمون چشمام خواست بباره تنهام نذار.
گفتي به چشم
حالا امروز من دارم گريه مي کنم اما آسمون نمي باره. تو هم اون دور دورا ايستادي و داري بهم مي خندي....

دلم می خواست همچون کبوتری بودم و بر قلب کوچکت آشيانه می کردم و هميشه مهمان تو بودم. دلم می خواست تا رگی از بدنت بودم تا اين زمانه نتواند ما را از هم جدا کند. من غم را در سکوت و سکوت را در شب و شب را در بستر و بستر را برای فکر کردن به تو دوست دارم. من تو را به خاطر عشقت و عشق پاکت را به خاطر دلم و دلم را برای عشق به تو دوست دارم.

زن مانده بود که عشق را با تمام سختيهايش نگه دارد.
مرد رفت و او ماند... ماند که تنهايي را تجربه کند و به جاي عشق، اندوه سالها انتظار بر تن خسته‌اش به جا ماند.
اعتمادش را براي هميشه در يک صندوقچه بدون کليد مدفون کرد. ماند که در غوغاي چشمانش، مرگ عشق را باور کند.
مرد رفت که ثابت کند هيچ چيز در اين روزگار دوام ندارد حتي عشق.
رفت که بگويد مرد است و هيچ چيز برايش اهميت ندارد و از ياد برد که زن، نمي‌تواند مثل مرد باشد.
زني که تمام خواسته‌اش از زندگي فقط صداقت بود، تمام زندگيش را بخاطر صداقت و يکدلي از دست داد.
زني که ديگر زن نبود... يک شاخه گل شکسته بود که ديگر در بهترين گلدان‌ها هم راست نمي‌شد.
و مرد رفت که يک گل ديگر را بشکند...

به دام تو افتادم
کی شود کنی آزادم
داده عشق تو بر بادم آه از این جدایی
ز همرهان بگسستی
در به روی من بر بستی
جان من کجا بنشستی
آه از این جدایی
بی تو ناله ریزد از نغمه های من
با تو مرغ حق شود همصدای من
ای که رفته ای از کنار من
رفتی وخزان شد بهار من آه از این جدایی
بی تو ناله ریزد از نغمه های من
با تو مرغ حق شود همصدای من
ای که رفته ای از کنار من
رفتی وخزان شد بهار من آه از این جدایی ...

دیگر به خلوت لحظه‌هایم عاشقانه قدم نمی‌گذاری، دیگر آمدنت در خیالم آنقدر گنگ است که نمی‌بینمت. سنگینی نگاهت را مدتهاست که حس نکرده ام . من مبهوت مانده ام که چگونه این همه زمان را صبوررانه گذرنده ای؟! من نگاه ملتمسم را در این واژه ها پر کرده ام که شاید .... دیگر زبانم از گفتن جملات هراسیده است ...

بر برگ سفيدي به سفيدي قلب پاك مهربانت
نقاشي كن عكس خورشيد را
و در پشت پنجره سرد تنهاييم بگذار
تا كه بر من بتابد
و روح يخ‌بسته‌ام را حرارتي جاودانه بخشد

بر برگ سفيدي به سفيدي قلب پاك مهربانت
نقاشي كن امواج آبي دريا را
تا ماهي كوچك قلبم
در آن آرامش آبي
نقاشي كن عكس چابك عشق را
تا مرا ببرد
ببرد به
آنجايي كه فقط تو باشي و من باشم و عشق و نور

از حس بي‌تابي رها گردد
برايم نقاشي كن
نم نم باران را
تا شوره‌زار خشك دل‌تنگي‌ام
دشتي سرسبز گردد آشيان شقايق‌ها
نقاشي كن سايه‌بان امنيت را
تا در زير آن ببافم فرشي از جنس آرامش
و بنشينم
بنشينم در انتظار تو
بر برگ سفيدي به سفيدي قلب پاك مهربانت
نقاشي كن عكس خوشبختي را
و بر ديوار زندگي‌ام بياويز
نقاشي كن كوهي بلند را
تا بر قله آن كوه بلند
در گوش آسمان بخوانم
كه آه .....
من چقدر خوشبختم
خوشبخت
نقاشي كن عكس خورشيد را
و در پشت پنجره تنهايي‌ام بگذار
تا بر من بتابد
و روح يخ‌بسته‌ام را
حرارتي جاودانه بخشد
نقاشي كن كوهي بلند را
تا بر قله آن كوه بلند
در گوش آسمان بخوانم

نقاشي كن عكس خورشيد را
كوهي بلند را
و اسب چابك عشق را
تا مرا ببرد
ببرد به آنجا كه
فقط عشق و نور باشد و تو باشي و من باشم

چيه اين خون كه تو رگ هاي منه؟
چيه اين غم كه رو لب هاي منه؟
چيه اين سكوت بيجا كه لبام
نمي خواد با كسي حرفي بزنه؟

دنيامون مثل سرابه آدما
آرزو نقش بر آبه آدما

ديو غصه باز نشسته روبروم
هرچي حرفه گره خورده تو گلوم
رو ليوان جاي لبات به من ميگن
حيف از اين عمري كه تو كردي حروم

وقتي چشمام جاتو خالي مي بينه
دلم از جا كنده ميشه تو سينه
دل من هواي گريه مي كنه
وقتي تنهايي كنارم ميشينه

ردنيامون مثل سرابه آدما
آرزو نقش بر آبه آدما

با تو بودم بي تو مردم مي دونم
چوب سادگيمو خوردم مي دونم
ولي با خنده سراغم اومدي
وز و دست شب سپردم مي دونم

بي خبر يه روز اومد سر زد و رفت
خواب بودم وقتي اومد در زد و رفت
اومد و ديد كه دلم خوابه هنوز
نه نشسته روي بوم پر زد و رفت

اونيكه نور اميده
ميگن از خدا رسيده
تو سياهيه شب من
اون مثله صبح سپيده

اونيكه سه حرفه اسمش
اگه بشكنه طلسمش
من دوباره جون مي گيرم
اون نباشه من ميميرم

گاهي عكسشو توي آب مي بينم
دلمو واسش چه بي تاب مي بينم
گاهي وقتا مي بينم كه اومده
نكنه بازم دارم خواب مي بينم

اگه  خوشت  اومد نظر  یادت  نره ...

به  نام خدای  فاصله ها

سوختم اما نه چون شمع طرب در بين جمع
لاله ام ، كز داغ تنهائي بصحرا سوختم
                                                                    سوختم از آتش دل ، در ميان موج اشك
                                                                    شور بختي بين ، كه در آغوش دريا سوختم

 
                                   آنقدر با آتش دل ، ساختم تا سوختم

سوختم از آتش دل ، در ميان موج اشك
شور بختي بين ، كه در آغوش دريا سوختم
                                                                      شمع و گل هم هر كدام از شعله اي در آتشند
                                                                       در ميان پاكبازان ، من نه تنها سوختم

                            من نه تنها سوختم                            من نه تنها سوختم

                                                 وقتی از بخت خودم حرف میزنم
                                                                   چشام اشک بارون میشه تو میدونی

عمریه غم تو دلم زندونیه
دل من زندون داره تو میدونی
                                                         هر چی بهش میکم تو آزادی دیگه
                                                                         میگه من دوست دارم تو میدونی

 می خوام امشب با خدام شکوه کنم
شکوه های دلمو تو میدونی
                                                          بگم ای خدا چرا بختم سیاس
                                                                            چرا بخت من سیاس تو میدونی

پنجره بسته میشه شب میرسه
چشام آروم نداره تو میدونی
                                                      ا گه امشب بکذره فردا میشه
                                                                                  مگه فردا چی میشه تو میدونی

عمریه غم تو دلم زندونیه
دل من زندون داره تو میدونی
                                                     هر چی بهش میکم تو آزادی دیگه
                                                                                 میگه من دوست دارم تو میدونی

شب که می رسد از کرانه ها به آسمان بی کرانه
نیمه جان و تن آسمان و شب ، من و غریبی شبانه
دوری مکن ، از آشیانم ، ای یاد تو ، چراغ خانه م
بیا ببین که با غمت به گفتگویم
خیال تو چو شاهدان به پیش رویم

زندگی شرح کتاب روزگار ادماست
از یه مادر مهربونتر
مثل درویش بی ریاست
یه روز از بچه دلبند خودت عزیز تره
یه روز مثل گربه ای بی چشم و رو بی حیاست

                                                                         بعضی وقتا چرخ دنیا می گرده می گرده
غافلی تو زندگی جوونیا اسیر درده درده درده
او طرفدار غمه
خنده ها خیلی کمه
شنیدم تو قصه ها غصه روح ادمه 

نه رفیقه دستاشو بیاد تو دستات بذاره
صد دفعه خنده هاتو میشکنه و بجاش گل غم می کاره
نه رفیقه دستاشو بیاد تو دستات بذاره
صد دفعه خنده هاتو میشکنه و بجاش گل غم می کاره

 او طرفدار غمه
خنده ها خیلی کمه
شنیدم تو قصه ها غصه روح ادمه                                       

                                         چقدر آسوده اند پرنده ها
اما افسوس می ترسن از آدما
زندگی خوب وبدش واسه اونا دیدنیه

نمی دو نن یه روزی که بالشون چیدنیه

او طرفدار غمه
خنده ها خیلی کمه
شنیدم تو قصه ها غصه روح ادمه

زندگی شرح کتاب روزگار ادماست
از یه مادر مهربونتر
مثل درویش بی ریاست
یه روز از بچه دلبند خودت عزیز تره
یه روز مثل گربه ای بی چشم و رو بی حیاست
بعضی وقتا چرخ دنیا می گرده می گرده
غافلی تو زندگی جوونیا اسیر درده درده درده
او طرفدار غمه
خنده ها خیلی کمه
شنیدم تو قصه ها غصه روح ادمه

                                        قمار عشق

پشت میز قمار دلهره عجیبی  داشتم

                      برگی حکم داشت

و دیگر  هر چه بود  ضعیف بود و پایین

                                                 بازی شروع شد

حاکم اوبود ومن محکوم

همه برگهایم رفتندوسه برگ بیش نماند

برگی از  جنس  وفا روکرد

                                   من بالاتر  امدم

بازی در  دست  من افتاد

عشق  امد با حکم  عشوه و ناز برید

و حکم  امد از جنس  چشم  سیاهش

   زندگی

حکم  پایین  من بود  و باختم.

   سلام به  همه  دوستان  خوبم  امیدوارم که بازم  از  وبلاگم  لذت ببرین

منم  قبول  دارم  که  وبلاگم  یکم  غمناکه سعی  میکنم  که  کم کم بهتر  و شاد  تر بشه  میدونین  من  عاشق این  نوشته  ها  و عکسها  هستم  خوب  اینم  خصوصیاته منه  . خلاصه  امیدوارم  که خشتون بیاد  و یا  نظر  دادن  خودتون منو  بیشتر راهنمایی  کنین از  همه شما  که میان  و نظر  میدین  ممنونم  شب یلدای  خوبی  داشته باشین .     (مدیر  وبلاگ )