روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
من می شناختم او را
نام تو را همیشه به لب داشت
حتی
در حال احتضار
آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان
آن مرد بی قرار

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

به نام آنکه دوستی را آفريد؛ عشق را؛ رنگ را....
به نام آنکه کلمه را آفريد
و کلمه چه بزرگ بود در کلام او؛ و چه کوچک شد آن زمان که می خواستم از او بگويم
که هر چه بود پيش از هر کلامی خودش گفته بود
بايد اين واژه های کوچک را شست
همه می پرسند که چرا اين مدت ننوشته ام اما تو که می دانی؛ من از وقتی ايمان اوردم که تو نوشته هايم را می خوانی؛ تصميم گرفتم بنويسم.
از وقتی اولين نامه را نوشتم و تو آن را خواندی و جوابم را دادی؛ نا مه ای کـه نمی دانستم مفهومش چيست. نامه ای که که معنايش را تنها در چشمان تو می يافتم.
من هيچگاه بيش از سه جمله اول اين نامه چيزی ننوشتم: هيچ باور نداشتن؛ منتظر چيزی نبودن؛ اميد داشتن به آن که روزی اتفاقی بيفتد.
کلمه ها از زندگی ما عقب هستند.
تو هميشه از آنچه من انتظار داشتم جلوتر بودی و هستی.
تو هميشه غير منتظره بودی و هستی.

رفتی و بردی ز دل صبر و قرارم
رفتی و من در رهت به انتظارم
این همه درد و غم واندوه و زاری
از تو و از چشم جادوی تو دارم

بسکه تنهایی نشستم ، توبه می را شکستم
درد جانکاهت کشیدم ، روی ماهت را ندیدم.
آه ازآن عهد و وفا ، وای از این درد و بلا
از غمت مانده مرا ، درد بی درمان به جا

شد ز راهت خون دل دیوانه ام
جای تو خالی بود در خانه ام
از وفا سویم نظر کن ، انتظار دیده سر کن
آتش و رنج جدایی ، از دلم بازآ به در کن

شد از غم خون جگرم ، بنگر چشمان ترم
به امید روی مهت ، ز همه دنیا گذرم
دل و جانم را ، با خود ، بردی ... ز برم