بر برگ سفيدي به سفيدي قلب پاك مهربانت
نقاشي كن عكس خورشيد را
و در پشت پنجره سرد تنهاييم بگذار
تا كه بر من بتابد
و روح يخ‌بسته‌ام را حرارتي جاودانه بخشد

بر برگ سفيدي به سفيدي قلب پاك مهربانت
نقاشي كن امواج آبي دريا را
تا ماهي كوچك قلبم
در آن آرامش آبي
نقاشي كن عكس چابك عشق را
تا مرا ببرد
ببرد به
آنجايي كه فقط تو باشي و من باشم و عشق و نور

از حس بي‌تابي رها گردد
برايم نقاشي كن
نم نم باران را
تا شوره‌زار خشك دل‌تنگي‌ام
دشتي سرسبز گردد آشيان شقايق‌ها
نقاشي كن سايه‌بان امنيت را
تا در زير آن ببافم فرشي از جنس آرامش
و بنشينم
بنشينم در انتظار تو
بر برگ سفيدي به سفيدي قلب پاك مهربانت
نقاشي كن عكس خوشبختي را
و بر ديوار زندگي‌ام بياويز
نقاشي كن كوهي بلند را
تا بر قله آن كوه بلند
در گوش آسمان بخوانم
كه آه .....
من چقدر خوشبختم
خوشبخت
نقاشي كن عكس خورشيد را
و در پشت پنجره تنهايي‌ام بگذار
تا بر من بتابد
و روح يخ‌بسته‌ام را
حرارتي جاودانه بخشد
نقاشي كن كوهي بلند را
تا بر قله آن كوه بلند
در گوش آسمان بخوانم

نقاشي كن عكس خورشيد را
كوهي بلند را
و اسب چابك عشق را
تا مرا ببرد
ببرد به آنجا كه
فقط عشق و نور باشد و تو باشي و من باشم

چيه اين خون كه تو رگ هاي منه؟
چيه اين غم كه رو لب هاي منه؟
چيه اين سكوت بيجا كه لبام
نمي خواد با كسي حرفي بزنه؟

دنيامون مثل سرابه آدما
آرزو نقش بر آبه آدما

ديو غصه باز نشسته روبروم
هرچي حرفه گره خورده تو گلوم
رو ليوان جاي لبات به من ميگن
حيف از اين عمري كه تو كردي حروم

وقتي چشمام جاتو خالي مي بينه
دلم از جا كنده ميشه تو سينه
دل من هواي گريه مي كنه
وقتي تنهايي كنارم ميشينه

ردنيامون مثل سرابه آدما
آرزو نقش بر آبه آدما

با تو بودم بي تو مردم مي دونم
چوب سادگيمو خوردم مي دونم
ولي با خنده سراغم اومدي
وز و دست شب سپردم مي دونم

بي خبر يه روز اومد سر زد و رفت
خواب بودم وقتي اومد در زد و رفت
اومد و ديد كه دلم خوابه هنوز
نه نشسته روي بوم پر زد و رفت

اونيكه نور اميده
ميگن از خدا رسيده
تو سياهيه شب من
اون مثله صبح سپيده

اونيكه سه حرفه اسمش
اگه بشكنه طلسمش
من دوباره جون مي گيرم
اون نباشه من ميميرم

گاهي عكسشو توي آب مي بينم
دلمو واسش چه بي تاب مي بينم
گاهي وقتا مي بينم كه اومده
نكنه بازم دارم خواب مي بينم

اگه  خوشت  اومد نظر  یادت  نره ...

به  نام خدای  فاصله ها

اگه حتي بين ما فاصله يك نفسه نفس من رو بگير
براي يكي شدن اگه مرگ من بسه نفس من رو بگير
اي تو هم سقف عزيز اي تو همه گريه ي من گريه هم فاصله بود
گريه ي آخر ما آخر بازي عشق ختم اين غائله بود
حدس گر گرفتنت در تنور هر نفس غم نه اما كم كه نيست
هم شب تازه ي تو تركش پر تيرعشق سنگ سنگر هم كه نيست
خوب ديروز و هنوز طرحي از من بر صليب روي تن پوشت بدوز
وقت عرياني عشق با همين طرح حقير در حريق تن بسوز
پلك تو فاصله ي دست و كاغذ و غزل من و عاشقانه بود
رستن از پيله ي خواب اي كليد قفل شعر خواب شاعرانه بود
از ته چاه سكوت تا بلنداي صدا يار ما بودي عزيز
در تمام طول راه با من عاشق ترين همصدا بودي عزيز
حدس رو گردان شدن از من و از راه ما باور بي ياوري
روز انكار نفس روز ميلاد تو بود مرگ اين خوش باوري
تو بگوغيبت دست غيبت هرچه نفس بين ما فاصله نيست
غيبت آخر تو كوچ مرغان صدا ختم اين غائله نيست

با صداي رفتنت ستاره افتاد و مرد
ترس تنهايي اومد همه فكرمو خورد
آخه عادتم نبود بتونم تنها باشم
طاقت آوردن من كار سختي شد واسم
مي‌ديدم با رفتنت چشم بارون صفتم
واسه يك لحظه شده نميذاره راحتم
ديو تنهايي من عاشق گريه‌هامه
ديدنت وقتي بياي كمكي به چشمامه
سختي راهو نذار با ادامش واسه من
كاري كن فاصله‌ها از ميون ما برن
با تو آسون ميشه رفت هرجا راهمون بره
مي‌تونه اومدنت مددي بمن بده
چيزي مثل تو نبود تا تو شعرم بيارم
با حروف بي‌صدا ديگه جرئت ندارم

كوه و دريا و علف واسه گفتنت كمه
كمر شعر منم پيش قامتت خمه
با نوشتن نميشه همه حرفامو بگم
خبر اومدنو كي مي‌خواي بمن بگي

روي كاغذ با قلم حس دستامو بگم
حرف آخرم اينه واسه من هميشگي
خبر اومدنو كي مي‌خواي بمن بگي
با نوشتن نميشه همه حرفامو بگم
روي كاغذ با قلم حس دستامو بگم
حرف آخرم اينه واسه من هميشگي

وپس  از شب.تاریکی               پس  از  تاریکی

چشمها               دستها

نفس هاونفس هاونفس ها...

وصدای  اب  که فرو می ریزد قطره قطره قطره از شیر

بعد  دو نقطه سرخ            

از  دوسیگار روشن

تیک  تاک ساعت.                      و دوقلب

                      و  دوتنهایی...